Stanisław Tarnowski o Artyście

(…) dusza ludzka, nawet największa nie wzlatuje od razu na wyżyny swojej  wielkości, ale podlega różnym wpływom, szarpana róznymi uczuciami leżącymi w naturze człowieka, błąka się, szuka zaspokojenia w zaspokojeniu tych różnych uczuć, zanim znajdzie tę prawdę, która ma jej na całe życie wystarczyć i stać się jej treścią, jej wiara, jej

najwyższą miłością.

S. Tarnowski, O literaturze polskiej XIX wieku, Warszawa 1977, s.92 i n.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s